* f e e l f r e e *

ฉันเป็นคนเหงาง่าย ขี้เหงา (แต่ไม่เอาแต่ใจนะ :p) แล้วก็ขี้น้อยใจมากๆ
และมักจะเก็บสีหน้าท่าทางอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เวลาที่เกิดอาการ"น้อยใจ"ใครซักคนขึ้นมา
เพราะฉันเป็นคนที่มีอะไรก็จะพูดออกไป รู้สึกอะไรก็พูดออกไป
เพราะขืนเราเก็บไว้ ..เราเองนั่นแหล่ะที่จะไม่สบายใจ และต้องเก็บงำความหม่นหมองไม่สบายใจไว้กับตัว

แล้วคนที่เราน้อยใจเค้าจะรู้ไหมละนั่น..

แต่เรื่องบางเรื่องก็ใช้ได้กับคนบางคน
แน่นอน ฉันคงไม่ไปเที่ยวบอกความรู้สึกของตัวเองให้กับใครต่อใครไปทั่วหรอก

วันนี้อากาศร้อน แต่ฟ้าครึ้ม
ทั้งเหงาทั้งหงุดหงิด
ไม่มีอะไรทำตั้งแต่เช้าแล้ว ปิดเทอมที่แสนจะยาวนาน
ฟังเพลงก็นั่งฟังแต่เพลงช้าๆเหงาๆ
ก็ได้ยินมาว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่ม (เค้าใช้คำว่า บ่ง หรือ บ่มกันนะ ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้- -?)

ตรัย ภูมิรัตน เคยบอกไว้ในหนังสือที่มีชื่อว่า ร้อยเพลงแห่งความโดดเดี่ยว ของเขาว่า

"...คนที่พูดว่าเหงา เหงาจริง เหงาจัง เหงาโว้ย มักจะพูดเพื่อต้องการอ้อน
แต่คนที่เหงาจริงๆจะไม่พูดคำนั้นออกมา..."

เรื่องนี้จริงเป็นบางส่วน เพราะทุกทีฉันก็คงเป็นแบบนั้น
แต่วันนี้ไม่ได้อยากจะอ้อนใครเลยจริงๆ... 

จริงๆแล้วฉันว่าโลกนี้มีคนเหงาอยู่ทั่วทุกมุมโลกและทุกเวลาเลยนะ
ขึ้นอยู่กับว่าเหงามากหรือเหงาน้อย
เคยได้ยินคำพูดที่ว่า "ไม่มีใครที่เคยเหงาตายจริงๆซักคนหรอก"

ใช่ ไม่มีใครเหงาตาย

คนที่ตายคือคนที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว สิ้นหวัง และอยู่เพียงลำพัง
แล้วมันต่างจากคำว่า เหงา ตรงไหน?


ปล.
หากเราคนหาคำว่า "เหงา" ใน Google ดู จะพบถึง 11,100,000 เว็บเพจ
และถ้าเราหาคำว่า "lonely" เราจะเจอถึง 104,000,000 เว็บเพจ
รวมไปถึงเพลงหลายๆเพลงในโลกนี้ ก็มักจะมีอารมณ์เหงาเข้ามาปะปนอยู่ด้วยเสมอ